AC - It's All About Us!

Zomaar verschoven...?

De uitnodigingen voor Gigi's feestje waren allang de deur uit en natuurlijk kwam ik er weer te kort. O ja, die nog en misschien die nog. Die is ook wel leuk als ie langs komt... Nou ja, dan maar berichtgeven via Hyves of Facebook, of per sms.

Hij flitste ook nog door mijn hoofd. Bellen maar. Geen gehoor. Een week later nog eens. Hij zal z'n nummer wel veranderd hebben. Nou ja, jammer dan. Niet dat ik m nou zo vaak zie, bijna nooit eigenlijk, maar hij was ook op de crematie van m'n vader - door m'n moeder uitgenodigd - en de 3x dat ik hem de afgelopen 3 jaar ben tegengekomen, met mijn vriend, hij zonder vriendin, tijdens het winkelen, waren toch altijd weer eventjes bijzonder.

Het feestje was gepland voor vorig weekend, maar is een week opgeschoven. En precies dat weekend kom ik hem gewoon weer tegen, of all places dit keer bij de Gamma. Weer zonder vriendin, maar mét dochtertje. Uitnodigen! Hij reageerde direct enthousiast. Binnenkort zien we elkaar dus weer, in weer een nieuwe levensfase. Als vader en moeder.

Er is absoluut geen sprake van nog enige verliefdheid van mijn óf zijn kant. Een hechte vriendschap kun je het ook niet noemen, want hoe kun je die nou hebben als je elkaar gemiddeld nog geen 1x per jaar ziet? Gek genoeg is er altijd weer iets, waardoor we elkaar nooit helemaal uit het oog verliezen.

 

Wie HIJ is, kun je HIER lezen.

Massimo

Heb je wel eens 9 Italianen, in de leeftijd van 27 tot 44, bijelkaar gezien, stuk voor stuk strak gekleed volgens de laatste Italiaanse mode, doch allemaal in hun eigen stijl?
Moet je je eens proberen voor te stellen: Je zit met je zakenpartner (in mijn geval de slordige bokser) in een bar en daar komen ze binnen. Voordat ze plaats nemen aan tafel, stellen ze zich een voor een voor. Luca... Marco... Carmelo... Frank... Paolo... Daniele, de een nog gladder dan de ander, en dan is daar Massimo. Die lijkt je hand niet te willen loslaten en kijkt je net eventjes wat dieper aan dan de anderen.
Fijn zaken met u te doen...

All Sicilians are maffiosi?
Not all Americans are hillbillies.

But most of them are...

Alter Ego III

Alter Ego I
Alter Ego II

De opwindende smsjes zijn afgezwakt tot oerkreten van max. 3 woorden. Het is meer een kat-en-muis-spel geworden dan lustopwekkend voorspel. Ik heb je niet meer opgezocht, maar toch ben ik je tegengekomen. Op plekken waar ik je op die dagen niet had verwacht, en ik mezelf ook niet. Maar toch was jij er, en ik ook.
En daar sta ik dan. Niet pats boem van ik ben hier, maar stap voor stap ernaartoe gesluimerd. Dit wou ik toch zo graag? Ik wilde toch zo graag de wereld van Alter Ego binnendringen? Ik moest me zonodig mengen met de mensen om je heen, en ik ben er. En nu? Nu is het te ver doorgetrokken. Ze zijn 100x erger dan jij. Ik ben dichterbij gekomen en ik heb de Alter Ego's om jou heen gezien. Maar ik ben te dichtbij gekomen en zij hebben mij ook gezien. Ik ben in hun ogen nu ook niet meer dan een object. Maar ik ben geen object en zeker niet van hun. Jij weet het. Zij speculeren, en toevallig zitten ze er niet helemaal naast, maar er zijn geen bewijzen. Deze situatie kon ik me voorheen nog voor behoeden, maar langzaam openen de kaarten zich een voor een. Enter the dangerzone. De anonimiteit is vervaagd en er is geen weg meer terug.

De scene is klein. Ik maak me niet druk om Alter Ego's, ik maak me meer druk om de objecten. Want zodra die ook maar iets horen, word ik meegetrokken in hun web en is de scene helemaal te klein. Ik kan me niet ineens terugtrekken. Het moet stap voor stap gebeuren, op dezelfde manier als hoe ik hier ben gekomen.

Alter Ego II

'Als je me toch een keer in de crowd ziet, is het toevallig.
Als ik je weer zie, wil ik jou zien.'

Ik ben met de meiden, als jij komt binnenwandelen. Of beter gezegd, als Alter Ego komt binnenwandelen. Ik heb je allang gezien, en jij mij ook, maar we doen allebei alsof van niet. Je zegt wat bekenden gedag, maakt een praatje met groupies en andere geïnteresseerden, maar mij loop je drie keer straal voorbij. Je laat iedereen genieten. Je bent weer de held van de avond.

Wanneer we weggaan, wil ik je gedag komen zeggen, maar ik zie je niet, ik zie alleen Alter Ego. Hij is omringd door z´n entourage, fans, camera's. Ik stuur je wel een SMS. Een paar uur later stuur je me, tegen alle verwachtingen in, een SMS terug. Alter Ego is vertrokken en je bent weer je lieve zelf. Je vraagt waarom ik niet even naar je toe ben gekomen... Na wat heen en weer geSMS sta ik een tijdje later weer voor je deur, met een fles drank waar jij om vroeg. Het bezoekje liep anders dan verwacht.

We zitten in de serre. We hebben het over muziek, een passie die we delen, maar al gauw wordt het wat persoonlijker. We praten over politiek, over mijn ouders, jouw ouders. Je vertelt over de meiden die aan je voeten liggen, dat het geil is en je ervan geniet, maar dat het verder niet echt boeit. Het masker zakt langzaam weer af... En dan zeg je tegen me, dat je je op je gemak voelt bij mij, dat je jezelf kunt zijn. Daar sta ik dan, in m´n trainingsjasje, zonder make-up, met m´n bril op, in de serre van... Dan vertel ik je eerlijk dat ik jou lief vind en ik Alter Ego écht niet mag. Dat je beroep je sexy maakt, maar het mij tegelijkertijd ook juist afstoot. Je kijkt weg, glimlacht een beetje en knikt. Dan kijk je me weer aan met een blik die genoeg zegt: Het lijkt alsof je blij bent dat iemand door Alter Ego heenkijkt, maar ergens ben je er ook nog een beetje bang voor.

De deurbel onderbreekt dit diepe moment. Het is één van je mannetjes, die nog meer drank, sigaretten en nou ja, nog iets anders komt brengen. Hij blijft hangen. Hij vind mij cool en ik hem ook. Ik sta nu in jouw beide werelden. In het huis van jou met iemand uit de wereld van Alter Ego.

's Morgens moet ik echt gaan. We doen niet moeilijk, we hebben allebei, op onze manier, onze verlangens vervuld. Jij moet ook slapen, want je hebt deze dag weer een zwaar programma. Bij de deur krijg ik een sterke, maar de gevoeligste omhelzing en een warme zoen op mijn voorhoofd. 'Jij bent echt een topper. Ik bel je morgen', is het laatste wat je tegen me zegt. En ik antwoord heel stoer: 'Nee, ik ben de hele week druk bezig. Je ziet me wel weer verschijnen...'

In de auto op weg naar huis blijf ik SMSjes van je ontvangen. Of ik terug wil komen. Ik voel me zo zwak, maar ben sterk gebleven. Het voelt als een kleine overwinning.

Alter Ego

Je hobby uitoefenen en munten ontvangen. Een lifestyle tussen de en als een VIP, het leven is een feest! Zo gek doen als je maar wilt, iedereen volgt en ligt aan je voeten. De kick om mensen happy te maken, de rush is als een drug. Een alter ego aanbeden door duizenden. Maar niet door mij.

Thuis komt de kickdown en volgt de leegte. In je paleisje probeer je die leegte te vullen met alles wat je maar met je munten kunt kopen, het zijn alle verkeerde dingen. Eenzaamheid wordt gevuld door personen niet meer dan objecten die jij eerder een rush gaf en nu probeer je die rush van hun terug te krijgen en zij willen het jouw alter ego maar al te graag geven. Het werkt als een shot waarvan het effect na korte tijd weer verdwenen is en de tegenslag is bij de ene partij groter dan bij de andere. Maar wat wil jij? Je weet wie je bent en je weet dat je het kunt. Ik heb het gezien.

Ik was een object, zij het een tikje sterker dan mijn voorgangers. Eén die jouw alter ego niet aanbidt. Eerder heb je me dus geen rush gegeven en dus kon ik hem niet terug geven. In plaats daarvan was het iets anders. Iets wat voor levensgenieters eng is, iets wat sterker is en langer duurt dan een rush. Een klik. Ik heb je gezien. Ik heb jou gezien en jij mij ook. Af en toe kwam alter ego weer even de kop opsteken, maar ik had hem goed onderdrukt. Het was een goed gevoel, maar je bent het niet gewend om op die manier gezien te worden
Opeens was jij weg. Alter ego bestaat niet voor mij.

Het is weekend en vanavond gaat alter ego weer mensen happy maken. Wat er daarna gebeurt, wil ik niet aan denken. Elke dag speelt dezelfde scène zich af, alleen de bijrollen verschillen en het decor waarschijnlijk af en toe ook. Jij bent oprecht lief. Jij wilt geven, je beroep is je hart en ziel, maar ze nemen van hem. Hij gebruikt hun, hun ego wordt gestreeld én ook die van hem, maar hoe zit het met jou? Ik mag hem niet. Jij hebt gevoel, hij niet. Maar voor nu is hij een deel van jou.

Zonder masker heb ik je gezien. Ook jij hebt verdriet in je familie. Ook jij bent gekwetst en ook jij wilt je settelen met de juiste persoon. Praat je hier met al je objecten over? Misschien wel en is iedereen speciaal voor jou of wil je iedereen dat gevoel geven. Misschien ook niet... Het zijn er in ieder geval genoeg die de juiste persoon zouden willen zijn. Maar in jouw wereld heb je het masker nodig en dus zal alter ego er altijd zijn en zul je die juiste persoon nooit vinden.

Ik kom niet naar je kijken. Ik kan niet zien hoe objecten jouw alter ego om aandacht vragen én jij toegeeft. Als je me toch een keer in de crowd ziet, is het toevallig. Als ik je weer zie, wil ik jou zien.

Fame is addictive.

Puppylove en ADE

2 Schooljaren lang was hij mijn ´vriendje´. Op dat schoolfeest in 1993 begon het allemaal met een zoen in de hal voor de gymzaal. Ik was 13, hij 16. Hij was die stoere jongen van de school naast ons. In de pauze kwam hij wel eens naar ons schoolplein om zijn vrienden op te zoeken, maar stiekem ook om mij te zien, en ik deed dan alsof ik hem niet zag. Als ik soms naar zijn schoolplein ging, deed hij ook alsof hij me niet zag. Maar toch hadden we elkaar gezien en we wisten het van elkaar. Puppylove.

Hij was het helemaal. Sportief, getraind lichaam, de mooiste donkere krullen, stoer petje, superlieve ogen, intelligent. Én hij had altijd de nieuwste - opgevoerde - scooters. Na schooltijd kwam hij die dan showen, samen met zijn andere scootervriendjes. Meisjes zwermden om hun heen, maar ik was degene die door hem werd thuisgebracht. Wanneer we dan wegbliezen en ik die andere meiden jaloers het nakijken gaf, voelde ik me de prinses van DH. Na schooltijd maakten we samen huiswerk. Dronken thee met onze moeders en gingen dan op tijd weer naar huis en nog even stiekem snel een zoen in de gang. Verder dan dat ging het niet. Het was het fijne, pure onschuldige genieten van elkaar.

In die tijd waren er geen mobiele telefoons. Soms zagen we elkaar zomaar weken niet. Expres ging ik dan ook niet naar zijn schoolplein en hij kwam niet naar de mijne. Maar er was altijd wel een feestje of een verjaardag dat ons weer bijelkaar bracht.

De ideale schoonzoon en volgens mij voor mijn pa nog steeds huwelijks kandidaat nr. 1. Buiten de eigenschappen die ik al noemde, was hij namelijk ook erg beleefd en gemanierd. Mijn ouders komen hem nog wel eens tegen en nog steeds maken ze dan nog even een praatje met elkaar. Thuis vertelt mijn moeder dan altijd dolenthousiast dat ze hem zijn tegengekomen. Ook mijn broertje mag hem erg graag.

Het einde van de middelbare school betekende ook het einde voor ons. Andere scholen, andere steden, andere vrienden, nieuw leven. Na hem kwam een ander vriendje. Toen nog één en nog één en nog één. En toen was het ineens 2006.

2006 Amsterdam Dance Event. Knallen met de meiden! (Nee ik heb niks in m'n neus, zoals je op de foto kunt zien.) De portier bij de uitgang zegt tegen mij, dat hij me deze maand wel erg vaak heeft gezien en of ik ook wel eens wat anders doe dan uitgaan. Ik lach en dol wat met hem en dan opeens roept iemand mijn naam. Ik kijk rond, maar zie alleen maar meiden van alles in hun fake Gucci en LV tasjes proppen, jongens hun kraag rechttrekken voordat ze de zaal in lopen, een man stapt net door de metaaldetector. Onze blikken kruisen elkaar. Ik praat verder met de portier. De man blijft staan. Ik kijk hem vragend aan. De portier wenkt en gaat verder met zijn werk. De man heeft zijn hand naar mij uitgestoken en aarzelend zegt hij mijn naam opnieuw. Aan zijn stem herken ik hem. Het is de stoere jongen van de middelbare school, zonder de krullen, zonder petje, in een net shirt en dito broek. Zijn gouden glimlach bevestigt dat hij het echt is. Ik pak zijn arm en we kijken elkaar diep aan. De shock van beide kanten is voelbaar. Eventjes is het weer 1993 en staan we op dat schoolfeest in de hal. De jongen is een man geworden en het meisje een vrouw. Het is diezelfde blik. Om de stilte te verbreken begin ik maar gauw een gesprek. Op een gegeven moment vraag ik of hij alleen woont. Op zijn gezicht verschijnt een grijns. Hij zegt niks. Ik kijk hem sniekie aan en zeg: "Oh, je woont samen." Hij knikt alleen zachtjes.

We waren elkaars eerste 'liefde'. En net als vroeger, bleven we ook nu allebei stoer, terwijl we beter wisten. We waren geïnteresseerd in elkaar en elkaars verhalen, maar we gaven het geen van beide toe. Ik wilde zijn nummer vragen en hij de mijne ook, maar geen van ons vroeg het. Het was een dejà-vu, het kat-en-muis-spel ging na 13 jaar gewoon door. Ik gaf hem nog een blik, draaide me met wapperende haren om en liep weg.

Knallen met de meiden dus en ik blufte ons met opgeheven hoofd de VIParea in. Vooraan op het podium naast de DJ, waar we tenminste lekker de ruimte hadden om te dansen. Opeens werd ik bij m´n enkel gegrepen. Ik keek naar beneden en werd bevangen door de blik van de puppy-ogen. Ik lachte naar hem en sprong meteen van het podium, hij ving mij op, ik vloeide in zijn armen, waar ik verder danste. Hij danste mee, we voelden elkaars ritme, het voelde zo eigen, terwijl ik nooit eerder met hem ben uitgeweest, we hadden er de leeftijd nog niet voor. Ik deed een stap terug en keek naar de man die in feite weer een vreemdeling voor me was. Toen zag ik de stoere scooterboy voor me en voor één seconde hield ik weer even van hem. Ik omhelste hem en fluisterde in zijn oor of ´ie mee naar boven kwam. Ik wilde rustig met hem zitten. Hij zei nee. "M´n vriendin is er ook, ze wacht op me. Ik wou je alleen even gedag zeggen. Hier, neem mijn nummer." Toen pakte hij mijn gezicht, drukte een zoen net naast mijn mond en hij was weg...

Ach, het was leuk om hem weer eens gezien te hebben. De zoete herinneringen aan een pure onschuldige liefde kwamen weer even boven, die waren jarenlang ondergesneeuwd door zwaardere ervaringen. Het was goed om te zien hoe die stoere scooterboy was uitgegroeid tot een man met een eigen bedrijf. Maar als het alleen dat is, waarom heb ik dan toch zo´n lang log aan hem besteed?

Faar

Na hem 4 jaar niet gezien/gesproken te hebben, zag ik vrijdag m´n ex, met wie ik 5,5 jaar samen was. We gingen wat drinken in een coffeeshop waar we, toen we samen waren, veel kwamen en waarvan we eigenaren ook goed kennen. Ik was er al jaren niet geweest, omdat ik niet blow. Toen ik daar vrijdag naar binnen liep, was ik verbaasd om te zien dat dezelfde mensen daar nog waren. Dezelfde bardame, dezelfde vaste klanten, dezelfde vrouw op de hoek van de bar, dezelfde gasten bij de gokkast. Alsof de tijd had stilgestaan.

Het was een grappige ontmoeting. Ik ben al jaren zoooo over hem heen, maar vind het nog steeds leuk om te weten hoe het met hem gaat. Hij was net 3 maandjes getrouwd, maar dat had ik al gehoord. Ik was blij dat hij ook verder was gegaan met zijn leven. Nadat ik bij hem wegging, is hij namelijk doorgeslagen en ging het boem bergafwaarts met hem. Ik hoorde het allemaal viavia, maar ik was in het buitenland, dus kon ook weinig doen. Plus ik voelde me niet echt de hoofdverantwoordelijke ervoor. Na de zoveelste ruzie ben ik gewoon op een dag vertrokken en ben nooit meer teruggegaan. Een paar jaar later hebben we elkaar nog 2x ontmoet en geprobeerd te praten, maar het mondde elke keer weer uit in ruzie.

Afgelopen vrijdag hebben we dan eindelijk na 4 jaar een normaal gesprek kunnen voeren. Hij heeft al zijn fouten toegegeven, maar dat was voor mij al lang niet meer belangrijk. Wat wel belangrijk was, was dat ik eindelijk na 4 jaar, de waardering kreeg die hij voor mij had, en nog steeds heeft. Onbetaalbaar was de blik in zijn ogen, toen hij me vertelde over de periode toen ik hem verliet en daarna. Hij vertelde me wat mij zo´n goed persoon maakte en hij sprak zijn bewondering uit voor mijn kracht, dat ik altijd bij hem heb gestaan (geloof me, het is niet makkelijk om met iemand te leven aan de zelfkant van de maatschappij). 4 Jaar geleden nam hij het allemaal maar voor lief. Maar nu is het te laat.

Na 3 kwartier en 1 Malibu-colalight moest wilde ik er weer vandoor. Uiteraard probeerde hij mij daar te houden, maar ik vond het genoeg. Het verleden is het verleden. Meneer was nog steeds aan de baco en begon zich op een gegeven moment als een mongool te gedragen. Toen werd ik er weer even aan herinnerd waarom ik bij hem weg ben gegaan. We hadden een superleven samen (5-kamer topfloor flat, 2 luxe auto´s en een overvolle koelkast), maar meneer is ondanks zijn 32 jaar, nog steeds geen steek veranderd. Sommige mensen blijven nu eenmaal in het verleden hangen.

KL 810

Hij viel mij gelijk op. Die Marokkaan bij het raam. Want naast hem zat een maat 44 Nederlandse vrouw van middelbare leeftijd, die zeker niet bij hem hoorde. Een Marokkaan alleen in Indonesië..? Die valt gelijk op.

Eerder die dag heb ik mijn handbagage in Jakarta moeten achterlaten. Bij de check-in was alles ok, maar bij het vliegtuig werd ik niet toegelaten, omdat ze vonden dat mijn bagage te zwaar was. (Later begreep ik van mijn neef, dat de beambtes alleen maar op geld uit waren. In een corrupt land zoals Indonesië had ik ze alleen maar geld hoeven te geven, en ze hadden me erin gelaten.)

Zoals altijd, had ik moeten rennen voor mijn vlucht, maar dit keer was ik echt laat. Ik werd ter plekke voor het blok gezet: of NU meekomen en de bagage achterlaten, of anders zelf ook achterblijven. Het was echt een kwestie van secondes! Of cash betalen, in Dollars, want die idioten accepteerden geen Euro's, en voor een creditcardtransactie was geen tijd meer. Ik kon niet echt achterblijven, de volgende dag was mijn broertje jarig en 2 dagen later zou ik doorvliegen naar Londen, dus er zat maar 1 ding op: Ik moest mijn Louis Vuitton trolley achterlaten! Maar in de trolley zaten schoenen en designertassen, plus in een van die tassen zat 800 euro cash... Onder enorme druk heb ik een formulier ondertekend, waarvan ik niet eens begreep wat erin stond, maar ze zeiden dat het was voor mijn bagage, die met de volgende vlucht mee zou komen. Huilend van de stress én om mijn trolley liep ik dan het vliegtuig in...

In Maleisië hadden we een tussenstop. Op het gangpad liet die Marokkaan mij voor gaan. "Dankjewel", zei ik. "Heey, je spreekt Nederlands! Waar kom je vandaan? Hey!" "Niet nu sahbi", dacht ik bij mezelf en negeerde hem gewoon. De tussenstop was maar 35 minuten, dus ik zoefde van hot naar her om geld te wisselen, een telefoonkaart te kopen en mijn neef te bellen om achter mijn trolley aan te gaan. En om de rokersruimte te zoeken, voor een sigaret, die ik nu ECHT, ECHT nodig had.

"Nou, waar kom je vandaan dan?", hoorde ik ineens achter me in de rokersruimte. Die Mokro weer. Ik noem hem maar Samir. Ik legde hem uit waarom ik zo gestresst was en samen liepen we terug naar het vliegtuig. Eenmaal binnen, zat er iemand op mijn plek! Ik ging een andere stoel regelen en Samir vroeg of ik het ook voor hem wilde proberen, want hij zat niet echt comfortabel naast de maat 44 vrouw. Ik moest ff m'n AC charmes in de strijd gooien:
- "Meneer, er zit iemand op mijn plekkie..."
- "Nou, dat gaan we dan even regelen."
- "Nee, nou, ik wilde eigenlijk vragen, kijk, iemand zit op mijn stoel, en mijn vriend zit daar, en we willen natuurlijk heel graag samen zitten, dus ik dacht, misschien zou het mogelijk zijn dat u nog ergens plek heeft voor ons naast elkaar..?"
De man keek op zijn lijst en zei: "Nee, sorry, de vlucht is vol." Maar ik bleef hem zeker nog 2 minuten aankijken en lachen en onbewust moeten mijn charmes hem ergens geraakt hebben: "Ok, ok, gaan jullie maar naar rij 12 voorin, een rij van 3, die is vrij."

Ik deed de middenarmsteunen omhoog en ging languit liggen, met mijn hoofd op Samirs schoot. We hebben relaxt muziek geluisterd op zijn laptop, hij heeft de tattoo op mijn rug, die ik een dag eerder had laten zetten, nog een paar keer ingevet. Hij heeft me zelfs een hoofdmassage gegeven toen ik probeerde wat te slapen. En wat hebben we gelachen ook, we hebben de stewardessen helemaal gek gemaakt, het was een wonder dat ze ons wodka-jus bleven serveren. We hebben gezellig gekletst over van alles. 15 uur lang zaten we samen. Het was een van de leukste vluchten die ik ooit heb gehad. We hebben nummers en emailadressen uitgewisseld, maar - zoals het meestal gaat - nooit echt contact gehouden.

8 Maanden later. Ik was op weg naar de bar om drankjes te halen toen ik opeens hoorde: "Hey, je tattoo is wel mooi geworden he." Ik draaide me om en het was Samir! Wat erg opmerkelijk is, want we wonen geen van beiden in Nederland. Ik kon het bijna niet geloven, gewoon zomaar, op een donderdagavond. Jammer genoeg had ik iets teveel op om een behoorlijk gesprek met hem te kunnen voeren, en hij ook volgens mij, want we moesten allebei heel hard lachen en we hebben elkaar wel 5x omhelsd, zo toevallig was het dat we elkaar weer zagen. Hoe groot is de kans nou, dat je degene naast wie je op een vlucht zit, weer eens tegen het lijf loopt, vooral als je allebei in een ander land woont?

Na deze ontmoeting dacht ik eraan om hem een mailtje te sturen, maar ik heb het niet gedaan, en hij ook niet. Ik kom hem misschien wel weer een keertje tegen.

En m'n trolley is achteraf nog goed aangekomen, mét alle inhoud. :)

Een Frisse Zondagavond

Ik heb mijn jasje in zijn auto vergeten... Maar echt niet express...
Nee, echt niet.

Mooie Mannen

Op nummer 1 natuurlijk (...) mijn mannetje Carlos




Maar eigenlijk is het Paolo Maldini...







Sean Penn




Amir El Falaki


ja, van ToyBox... niet lachen...


Ulf Ekberg


ja, van Ace of Base... weer niet lachen...


Magne Furuholmen


ja, die krullenbol van A-HA... ik heb het wel hè, met die kneuzenbands..! (Én Scandinaviërs!)


Ok, wat Mediterranezen dan:

Jean-Cristophe Novelli


ooit zo'n sexy kok gezien..? hij mag elke dag voor mij koken!


Gino d'Acampo


nog zo'n sexy TV-kok...


Alessandro Nesta




Nuno Gomes




Claudio Caniggia




John Gotti Agnello




Marlon Brando
(in z'n jonge jaren uiteraard...)




Owen Hargreaves




De beste keeper:
Oliver Kahn


zó lelijk, dat het gewoon bijna sexy is... (jah, serieus...)


De beste voetballer:
Diego Armando Maradona
niet mijn type, wel gewoon de beste...


De mooiste voetballer:
Paolo Maldini

oh mijn god, op een dag trouw ik met hem...


WEET JIJ NOG MEER MOOIE MANNEN? STUUR ZE NAAR MIJ!

Mannen

Het idee voor dit log kreeg ik door het boek wat ik momenteel lees:

In Zijn Armen door Camille Laurens

"Het wordt een boek over mannen, over de liefde van en voor mannen: als onderwerp en lijdend voorwerp van de liefde zullen zij het onderwerp en lijdend voorwerp zijn van dit boek. Zowel mannen in het algemeen, alle mannen - al diegenen van wie we niets anders weten dan dat het mannen zijn, meer valt er niet over te zeggen - als bepaalde mannen, een paar mannen in het bijzonder. Het wodt een boek over alle mannen van een vrouw, van de eerste tot de laatste - vader, grootvader, zoon, broer, vriend, minnaar, echtgenoot, chef, collega... in de volgorde of de wanorde waarin ze hun intrede doen in haar leven, in de mysterieuze beweging van aanwezigheid en vergetelheid waardoor ze in haar ogen veranderen, weggaan, terugkomen, blijven, in wording zijn." Laurens beschrijft de mannen zo goed, met hun charme, hun spieren, hun intelligentie, zelfs hun laagheid en hun lompheid.

Dit zijn in mijn leven de meest interessantste (leuke en minder leuke) mannen, in willekeurige volgorde. Het zijn de mannen met wie ik nooit serieus iets heb gehad, maar ze zijn in mijn leven gewoon voorbij gevlogen:
J., heb ik ooit in een tent ontmoet en hebben daarna nog een paar keer met elkaar afgesproken. jaren later zag ik 'm bij een talkshow op tv, dat ie een male stripper is geworden...
A., een portier, die dacht dat ik niet doorhad dat hij getrouwd was (Ja, daarom bleven we altijd in de auto zitten nadat ik je had thuisgebracht...). die, omdat hij echt verliefd op me werd, het onder druk van zijn broer uiteindeijk bekende, maar het interesseerde me toch weinig.
S., m'n ex-manager. iedereen dacht dat er wat was tussen ons, inclusief m'n eigen vriend, maar we konden het gewoon heel goed met elkaar vinden. (echt waar!)
F., de jongen van de bingo, hij denkt, maar ik dis hem!
A., een aardige, maar FCKN gestoorde gek, die me al uitvraagt sinds de eerste keer dat 'ie me zag. ga ik dan eindelijk een keertje met 'm uit, sjeest ie, sturend met z'n knieën, een rotonde op, met een mobiel in z'n nek geklemd en een sigaret in z'n hand probeert 'ie achter het stuur een lijn te snuiven en met de andere hand steekt 'ie z'n middelvinger uit naar de politie en begint als een mafkees op ze te schelden. en hij vindt het raar dat ik niet meer met hem uit wil...
G., de jongen die in een bar werkt, naar wie ik gewoon ben toegegaan en heb gezegd: "Hoe laat ben je klaar met werken vanavond? Ik breng je thuis, ok?" en nog heb thuisgebracht ook. af en toe kom ik nog wel eens in de bar waar hij werkt.
T., aaaargh, m'n stalker! woont meer dan 200 km. bij me vandaan, maar kwam me regelmatig van m'n werk opwachten en draaide dan door als ik m geen aandacht gaf (-laat je me helemaal voor niks hiernaartoe rijden! - heb ik je gevraagd om te komen dan?). fckn idioot deze gozer. gelukkig lang niks meer van gehoord!
F., vraag me niet hoe die gewoonte is ontstaan, maar wij hebben een hele rare 'traditie': al 10 jaar lang, altijd als we elkaar tegenkomen, geven we elkaar een zoen op de mond. verder is er niets! hij is nu getrouwd met kind, en ook al zie ik hem vrij weinig meer, we zijn nog steeds matties. en de traditie zet voort...
S., knappe jongeman met een super lekker lichaam, 3 jaar jonger dan ik. was lange tijd hartstikke gek op mij. pas veel later toen hij wat ouder werd, begon ik hem ook wel interessant te vinden. we zagen elkaar niet al te veel, maar belden des te meer! het contact is door onze drukke agenda's uiteindelijk verwaterd.
D., moeilijk rijke zakenman van middelbare leeftijd. probeert me altijd te paaien met allerlei beloftes. denkt in z'n hoofd volgens mij echt dat ik z'n vriendin ben, want hij wordt boos als hij mij met andere mannen ziet! dan praat 'ie weer een lange tijd niet met me, wat ik alleen maar beter vind, want ik hoef echt niet te horen dat ie voor me wilt zorgen en met me wil trouwen en wat hij van me vindt. vooral als ie wat heeft gedronken: "ooh, je ogen zijn zo mooi, en je huid is als porcelein." pffffff, ik word soms echt moe van hem. kijk, als ie er nou een beetje knap en verzorgd uitzag...
Y., leuke jonge gast naast wie ik 17 uur lang in het vliegtuig heb gezeten, bij wie ik op schoot heb geslapen en met wie ik de stewardessen gek heb gemaakt. zijn plek was eerst naast een 350 kilo zware vrouw, mijn plek was bezet door een enge saoedi... ("Mevrouw de stewardess, mijn vriend en ik willen heeeel graag naast elkaar zitten... Daar voorin is een rij met 3 stoelen vrij... Mogen we alsublieft...?"). we mailen nog af en toe.
V., ex-collega. liet me nooit met rust, moest altijd sniekie opmerkingen maken en heeft ons zelfs een keer in de kantine opgesloten. een andere collega heeft gelukkig de deur opengetrapt. een keer was ik hem ECHT zat, ik heb 'm toen zo'n harde klap gegeven en ben gestopt tegen hem te praten, maar hij bleef als een hondje achter me aan lopen. mafkees.
H., lieve jongen -met hele rijke ouders!- die helemaal gek op me was (misschien nog steeds is). kwam me wel eens van werk ophalen in zijn X5 met TV, dan keken we MTV en reden we gewoon rond . ik zie of spreek hem bijna nooit meer, volgens mij heeft ie de hoop opgegeven...
S., ook een portier, maar gewoon een HELE foute gast, wat ik dondersgoed wist en op tijd heb afgekapt...
D., een vlotte -maar jonge- jongen met wie ik in het vliegtuig heel gezellig heb zitten kletsen, en telefoonnummers mee heb uitgewisseld. (En ja, hij heeft me gesmst, maar dat gaat jullie verder niets aan!)
S., vindt dat ik "de perfecte vrouw" ben ("de eerste keer dat ik je zag, wist ik meteen dat ik mijn droomvrouw was tegengekomen"). respecteert mij en mijn relatie zo erg, dat hij genoegen neemt met vriendschap ("ik waardeer je gezelschap gewoon enorm") en hij heeft ook noooit wat geprobeerd. een echte gentleman, heeft nu een nieuwe vriendin, en is ver weg verhuisd. ik hoop echt dat hij gelukkig is.

Eén man ga ik bij naam noemen: Daniël. De énige jongen, op wie ik zó lang, zó gek ben geweest, maar nooooit heb kunnen krijgen... Voor hem ben ik zelfs niet van school veranderd, terwijl ik daar eigenlijk echt weg wilde. 7 jaar later ben ik hem nog één keertje met uitgaan tegengekomen, ik moet zeggen dat m'n hart echt wel weer eventjes tekeer ging...

Kuey de rare koelie

Kuey en Paulina / Kuey en Sherri

Kuey is eigenlijk een hele rare gozer. Werkt als koerier van 6 uur 's morgens tot 7 uur 's avonds, duikt dan de kroeg in, om vervolgens 8 van de 10 keer bij ons op de bank in slaap te vallen. Het is ook geen uitzondering dat hij om 4 uur 's nachts bij ons op de deur klopt en dan op de bank neerploft. Zijn uniform ligt altijd in zijn auto en de volgende dag, of eerlijk gezegd een paar uur later, gaat ie gewoon weer werken... Kuey is 36... Maar hij is een goeie gast, hij brengt me altijd naar het vliegveld (ook al is het 5 uur 's nachts) en haalt me ook altlijd weer op. Op het moment gaat ie door een scheiding, maar hij is er altijd voor ons en onze bank is er ook altijd voor hem!

Jamie

Smeekte me zowat om een plekje op mijn log, bij deze dan: Jamie, m'n voormalige manager en tevens goede vriend. Ik heb altijd goed met hem gewerkt en ook buiten werk was het altijd lachen. Hij heeft me vaak de hand boven het hoofd gehouden als ik weer eens te laat was en heeft me verdedigd toen ik een uitbarsting had met de directeur en deze op het punt stond mij te ontslaan. Jammer genoeg is nu hij ontslagen. Een van de ijdelste gasten die ik ken, gaat alleen naar de kapper bij Toni&Guy en slaat nooit een zonnebankje over. We gaan nog steeds regelmatig uit, hij heeft dan de ene vriendin na de andere, maar Jamie is gewoon echt een coole gast.

De belangrijkste mannen in mijn leven: Mijn Vader J.C.
Mijn vader, mijn evenbeeld, uiterlijk, maar vooral innerlijk. De man die er, ondanks alles, toch altijd voor mij is, is geweest en altijd zal blijven. Samen hebben we de diepste gesprekken, maken we de leukste grappen en hebben onze eigen wereld samen. Als het goed gaat tussen papa en mij, komt er niemand tussen, zelfs m'n moeder niet. Maar als het fout gaat, gaat het ook écht fout. Zo fout, dat ik het niet eens kan beschrijven, zo erg. Zo erg, dat het echt pijn in mijn hart doet. Maar wat er ook gebeurt of is gebeurd, ik heb maar één vader en ik ben blij dat hij mijn vader is. (Mama, ik hou ook van jou hoor, maar deze log gaat nu even over mannen...)

Mijn Broertje F.C.
Mijn broertje!!! De liefde voor mijn broertje is de puurste in zijn vorm. De enige man in mijn leven die evenveel van mij houdt als ik van hem (ook al laat ie het soms moeilijk blijken, ik wéét het broertje!). Ik heb hem leren zwemmen, lezen en op de basisschool altijd beschermd. En dat zal ik altijd blijven doen, want ondanks zijn 1.80 meter is hij toch mijn kleine broertje. Wij zijn twee totáál tegenovergestelde karakters, hebben veel verschillende standpunten, zijn het meestal niet (lees: bijna nooit) met elkaar eens over bepaalde dingen, maar in veel dingetjes zijn we toch écht hetzelfde! Wij zijn de perfecte balans. Mijn broertje is mijn allerbeste maatje, mijn vertrouwenspersoon. Hij is de enige in de héle wereld die mij door en door kent, met al mijn streken en minpunten, maar mij nooit beoordeelt en altijd eerlijk tegen me is.

Sjaakie
NO COMMENT